Een gesprek dat we steeds weer voeren met bureaus en teams in gereguleerde sectoren: de tool past goed, maar in het contract met de klant staat dat de broncode ons netwerk niet verlaat. Vroeger was de evaluatie daarmee klaar.
Het gebruikelijke antwoord is "host het hele platform dan zelf", en daarmee ruil je het ene probleem in voor een erger. Nu beheer je een database, een queue, een vloot workers en een upgradepad, voor een tool die je juist wilde zodat je minder operationeel werk had.
Haal eruit wat lokaal moet
Maar één onderdeel hoeft echt naast je broncode te staan: het stuk dat de repository kloont en de agent draait. Specificaties, goedkeuringen, opmerkingen, de audittrail: niets daarvan is je broncode, en niets daarvan hoeft te verhuizen.
Dus daar ligt de grens. Een runner die je zelf installeert, vraagt bij ons om werk. Krijgt hij een run toegewezen, dan gebeuren het klonen, de agent en de commit allemaal op jouw machine. De pull request wordt nog wel aan onze kant geopend, zodat de afhandeling per provider en de opmaak precies hetzelfde zijn, of je nu zelf host of niet.
Pollen, geen inkomende verbinding
De runner vraagt ongeveer elke vijftien seconden of er werk is. Dat is een bewuste keuze: geen inkomende poort, geen uitzondering in de firewall, geen certificaat dat wij moeten bewaren. Staat de machine uit, dan komen runs in de wachtrij. Trek je het token in, dan stopt hij bij de volgende poll.
Installeren is één commando, en dat zet meteen een service op die bij het opstarten meekomt. Zo overleeft de runner een herstart zonder dat iemand hoeft te onthouden dat hij bestaat.
Wees eerlijk over wat de grens over gaat
Zelf hosten is geen magische muur, en een leverancier die dat suggereert heeft er niet goed over nagedacht. Twee credentials gaan wél over de grens: het repository-token, omdat de runner moet kunnen klonen en pushen, en een modelsleutel, omdat de agent een model moet aanroepen. Beide worden ontsleuteld voor de run die ze nodig heeft.
Gebruik je je eigen modelsleutel, dan valt zelfs die buiten ons contract. Wat in geen van beide situaties bij ons komt, is je broncode. De modelprovider ziet wel de code waarmee de agent werkt — dat is wat een coding agent is — dus de sleutel bepaalt onder wiens contract dat valt.
Update, 4 november 2026. Runners 1.5 tot en met 1.9 stuurden ons voor de architectuurcontrole de bestanden die een agent had gewijzigd, en onze kant kloonde de repository om hem in kaart te brengen. Vanaf runner 2.0 brengt de runner de code zelf in kaart en stuurt hij alleen de structuur — paden, imports en gedeclareerde namen — en kloont CodeLynq de repositories van een self-hosted organisatie nooit. De functies die een checkout aan onze kant nodig hebben, staan voor die organisaties uit.
Iets wat we fout hadden
Het is het vermelden waard, omdat dit precies het soort ding is dat makkelijk kapot blijft. Kloon je met een credential in de URL, dan blijft die credential achter in de git-config van de repository, en de werkmap van de agent ís die repository. Code uit de repository had zo een token met schrijfrechten rechtstreeks kunnen uitlezen.
De remote bevat nu een schone URL, en de credential wordt alleen voor de push zelf meegegeven. Dezelfde fix zit zowel in de gehoste route als in de runner. Bouw je zelf iets in deze vorm, controleer dan juist dit even.
