Het komt in bijna elke demo terug. De checks zijn groen, de diff is klein, de specificatie is goedgekeurd: waarom moet er dan nog een mens op merge drukken?
Een terechte vraag met een saai antwoord: omdat de faalkosten niet symmetrisch zijn. Een pull request die een uur wacht, kost een uur. Een slechte wijziging die zichzelf merget, kost het incident, de revert, de post-mortem en een blijvende deuk in het vertrouwen dat iedereen in de wachtrij heeft.
Groen is niet hetzelfde als juist
Onze eigen gates vangen veel af. Tests draaien, de diff wordt door een kritische tweede pass gereviewd, er wordt op secrets gescand. Dat alles maakt het minder vaak mis. Maar niets ervan stelt vast dat de wijziging het juiste was om te bouwen, en dat is het oordeel dat een reviewer eigenlijk velt.
Een testsuite vertelt je dat de code doet wat de code zegt. Niet dat de specificatie een goed idee was. We hebben runs een goedgekeurde specificatie correct en volledig zien implementeren, en toch fout zien zitten, omdat de specificatie fout was. Geen enkele geautomatiseerde controle vindt dat. Alleen iemand die het product begrijpt.
De grens zit in de opbouw, niet in een instelling
Er is geen auto-merge-schakelaar te vinden, en er staat geen enkele API-aanroep in onze codebase die iets merget. Dat is bewust. Een mogelijkheid achter een vlag is er een die in een drukke week wordt aangezet en daarna stilletjes aan blijft.
Dezelfde redenering geldt voor beschermde branches. CodeLynq pusht naar een eigen branch en opent een pull request. Merge je niets, dan wordt er niets uitgerold.
Dus het wachten moet goedkoop zijn
Weigeren te mergen is alleen te verdedigen als de review niet de plek is waar alles zich opstapelt. Dat is het echte technische probleem, en het meeste van wat we bouwen is daarop gericht.
De wijziging komt binnen terwijl hij al geverifieerd, zelf gereviewd en gescand is, met alles wat nog openstaat in de beschrijving in plaats van dat je het zelf moet ontdekken. Wordt CI daarna rood, dan komt de run terug en werkt hij verder op dezelfde branch, in plaats van te wachten tot iemand het opmerkt. En laat een reviewer wel een opmerking achter, dan wordt die een blijvende regel voor het project, zodat de volgende taak de fout niet herhaalt.
Richt je op snel reviewen, niet op het weghalen van de reviewer. Dat laatste is makkelijker te bouwen en veel lastiger om mee te leven.
Wat wél zonder toezicht draait
Sommige dingen hoeven echt geen mens nodig te hebben: een falende build op een openstaande pull request repareren, een concept-fix openen als er een alert afgaat, je bestaande deploypipeline starten nadat jij hebt gemerged.
Die bestaan, en ze staan stuk voor stuk standaard uit, worden per project aangezet en hebben een plafond. Iteraties zijn per run begrensd, runs door alerts per uur, en alles telt mee voor hetzelfde quotum als werk dat een mens heeft gestart. Autonomie waar je om moet vragen is iets anders dan autonomie die je achteraf ontdekt.
